خوشى دنیا ، با رنج آمیخته است

الإمام علیّ علیه السلام

كَأَنَّ ما هُوَ كائِنٌ مِنَ الدُّنيا عَن قَليلٍ لَم يَكُن، وما هُوَ كائِنٌ مِنَ الآخِرَةِ لَم يَزَل. إي وَاللّه ِ، عَن قَليلٍ تُشقِي المُترَفَ، وتُحَرِّكُ السّاكِنَ، وتُزيلُ الثّاوِيَ. صَفوُها مَشوبٌ بِالكُدرَةِ، وسُرورُها مَنسوجٌ بِالحُزنِ، وآخِرُ حَياتِها مُقتَرِنٌ بِالضَّعفِ، فَلا يُعجِبكُم ما يَغُرَّنَّكُم مِنها، فَعَن كَثَبٍ تُنقَلونَ عَنها، وكُلُّ ما هُوَ آتٍ قَريبٌ و «هُنَالِكَ تَبْلُواْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ وَ رُدُّواْ إِلَی اللَّهِ مَوْلَاهُمُ الْحَقِّ و ضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ».

امام علی علیه السلام: آنچه از دنیا وجود دارد، [چنان می شود كه] پس از اندكی گویا نبوده، و آنچه از آخرت وجود دارد، [گویا] از آغاز بوده است. آری، به خدا! زودا كه دنیا، برخوردارِ مرفّه را به روز سیاه نشاند، و آرام گرفته را حركت دهد، و اقامت گزیده را بكوچاند. زلالی دنیا، آمیخته به تیرگی، شادی اش بافته با اندوه، و پایان زندگی اش همراه با ناتوانی است. پس مبادا فریبندگی های دنیا شما را خوش آید؛ چرا كه به زودی از آن می رَوید، و هر آنچه آمدنی است، نزدیك است و«آن جاست كه هر كس آنچه را از پیش فرستاده است، می آزماید و [همگان] به سوی خدا، مولای حقیقی خود، باز گردانیده می شوند و آنچه به دروغ بر می ساخته اند، از دستشان به در می رود».

منبع: یونس: 30. / مطالب السؤول: ص 52 ؛ بحار الأنوار: ج 78 ص 21 ح 81.