خوشى دنیا ، با رنج آمیخته است

الإمام علیّ علیه السلام

لَم يَكُنِ امرُؤٌ مِنها في حَبرَةٍ إلاّ أعقَبَتهُ بَعدَها عَبرَةٌ، ولَم يَلقَ في سَرّائِها بَطنا إلاّ مَنَحَتهُ مِن ضَرّائِها ظَهرا، ولَم تَطُلَّهُ فيها ديمَةُ رَخاءٍ إلاّ هَتَنَتعَلَيهِ مُزنَةُ بَلاءٍ، وحَرِيٌّ إذا أصبَحَت لَهُ مُنتَصِرَةً أن تُمسِيَ لَهُ مُتَنَكِّرَةً، وإن جانِبٌ مِنهَا اعذَوذَبَ وَاحلَولی، أمَرَّ مِنها جانِبٌ فَأَوبی، لا يَنالُ امرُؤٌ مِن غَضارَتِها رَغَبا إلاّ أرهَقَتهُ مِن نِوائِبِها تَعَبا، ولا يُمسي مِنها في جَناحِ أمنٍ إلاّ أصبَحَ عَلی قَوادِمِخَوفٍ.

امام علی علیه السلام ـ در نكوهش دنیا ـ : هیچ انسانی در دنیا به شادی ای نرسید، مگر این كه در پی آن، دنیا به او اشك [و اندوه] داد، و از خوشی های دنیا به نوایی نرسید، مگر این كه دنیا از سختی هایش به او چشانید، و در آن، بارانی از آسایشْ او را تر نكرد، مگر این كه ابر رنج بر او فرو بارید. این، رسم دنیاست كه هر گاه صبحگاهان یاور انسان شود، شامگاهان به دشمنْ بدل می گردد، و اگر بخشی از آن گوارا و شیرین باشد، بخش دیگرش تلخ و ناگوار است. هیچ كس از خوشی های آن به مرادی نمی رسد، مگر آن كه دنیا با مصیبت های خود، او را به ستوه می آورد، و [هیچ كس] روز را با آسودگی خیال، به شب نمی رساند، مگر آن كه شب را بر بال های ترس به روز می رساند.

منبع: هَتَنَتِ السماءُ: صَبَّتْ. ومَطَرٌ هَتُون: هَطُول (لسان العرب: ج 13 ص 430 «هتن»). / الوَبَاء: المرض العام (النهایة: ج 5 ص 144 «وبا»). / قَوادِمُ الطَّیر: مقادیم ریشه، وهی عشرة فی كلّ جناح (الصحاح: ج 5 ص 2007 «قدم»). / نهج البلاغة: الخطبة 111، تحف العقول: ص 180 نحوه وفیه «هتفت» بدل «هتنت»، بحار الأنوار: ج 73 ص 97 ح 82 ؛ مطالب السؤول: ص 50 نحوه.